Portret J.

Poeci potrzebują Natchnienia. Poeci potrzebują Muzy. Wtedy powstają najpiękniejsze wiersze.

Tak powstał także i ten…

Autorem jest Lech Galicki.

 

Portret J.

Widzę portret zza mgiełek,

słusznie,

w zagadkowym pstryk

wykonany,

szukam prawdy, jest wszędzie,

oczu zmrużenie, ust uchylenie,

uśmiech na okoliczność, czy widzowi oddany,

damy zamyślenie, dziecka szczere wspomnienie,

ile wcieleń w jest tobie,

wszystko w urodzie skryte.

Bo to nie dla każdego

fotografii tej odczytane,

może tylko dla ciebie,

widzę co dostępne, a nie prosta to sprawa,

bo za każdym zakrętem,

zamyślone zakochanie.

Wszystko wprost czytasz w życiu,

a nie zawsze to służy,

stąd niepewność,

pomyłki, smutki, minorowe nutki,

w twym pięknie,

namiętności chce zburzyć.

Jak nie spojrzeć w twe oczy

gdy wprost patrzysz przed siebie,

mówią; optyka prawdy,

taki zmysł jeno w niebie.

Wszystko na twym portrecie,

duszą twą emanuje,

nie zaprzeczaj, ja proszę,

bo po prostu to czuję.

Tyle kadrów w twoim portrecie,

delikatnej Zachęty,

zapewne i w marzeń świecie,

autoportret pięknie został ujęty.

W twym Obrazie jasności,

nieprzeciętna gra cieni,

jeśli chcesz, ty twym pstryk czułym,

wszystko możesz odmienić,

Taka siła, ach wielka,

celnie dana,

w artystycznym zamyśleniu,

cóż, że w rozognieniu,

cyzelowaniu, acz powoli,

skończyć dzieło pozwoli.

Widzę portret twój J. zza mgiełek,

w szumie fal twórczych, jak w przypływie

gra morze. Wszystko płynie.

Tyś jedna. Bo jedyna.

A czy kto zmienić to może.

 

 

Lech Galicki

 

Wielkie DZIĘKUJĘ Leszku!

 

 

8 myśli w temacie “Portret J.

Skomentuj

Proszę zalogować się jedną z tych metod aby dodawać swoje komentarze:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s